ه‍.ش. ۱۳۹۵ شهریور ۳۱, چهارشنبه

۷ سالگی


۴ روز است که وبلاگم ۷ ساله شده است. ۷ سال یک عمر است خودش. عمر یک کودک است که بزرگ می شود و به مدرسه می رود. آماده می شود برای رفتن، مستقل شدن. هرچه سال ها گذشت کمتر نوشتم و بیشتر فکر کردم. بیشتر درگیر زندگی و رها کردن روزمرگی ها شدم. بیشتر آموختم، بیشتر زخم خورده و دل شکسته و دلگیر و سرگردان شدم. 
در آستانگی ۷ سالگی اما آرزوی آرامش و صلح دارم و سرزمینی می خواهم که در آن، دستی حمایتگر پشتم باشد و من دست کودکانم را بگیرم.

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر